و زمان از پی هم می گذرد ,

ثانیه ها و لحظه های عمر ما,

به شنیدن صدایی می گذرد .

                                 و صدا آرام گفت : تیک تاک .

تیک تاک ِ ساعتم به من آرام ندا زد :

« عمر تو در پی رفتن , تو در فکر چه هستی ؟ » .

و دویدم به دنبال تمام لحظه های رفته ام.

لحظه های رفته ام هرگز نشد پیدا و رفت.

                                   و زمان از پی هم می گذرد.

گوش کن به صدایی که تو را می خواند .

                                   و صدا آرام گفت : تیک تاک...

یه نفر بهم گفت : «  اینقدر زندگی رو به خودت سخت نگیر ».

اولش به خودم گفتم راست می گه چه به خودم سخت بگیرم چه

آسون , بازم زندگی می گذره.

اما دست خودم نیست هروقت به پشت سرم نگاه می کنم وگذشتمو

به یاد می یارم , دست و پام می لرزه , غصه ی همه ی دنیا تو دلم

جمع می شه.

می خوام بهتون بگم هیچوقت کاری نکنید که یاد و خاطره ی اون

کار عذابتون بده.

آره , میشه زندگی رو آسون گرفت در صورتیکه گذشتتون سیاه و

خط خطی نباشه . و چقدر سخته جبران این گذشته های از دست

رفته و شاید مثل من هیچوقت نتونید جبرانش کنید و تا آخر عمر

با تنهایی و عذاب وجدان زندگی کنید.

امید وارم هرگز براتون پیش نیاد. هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقت .

آن که در تاریکی  حلقه ای نو ر

                         به مژگان من آویزان کرد,

آن که می گفت

به زیبایی ظاهر شک کن

آن که می گفت

به هر کوچه سلامی گر هست

                          ته آن کوچه وداعی خفته ست...

راست می گفت و می گو ید باز...

                                        علی طبیب زاده

سالها پیش که کودک بودم

سر هر کوچه کسی بود

                 که چینی ها را بند می زد با عشق.

و من آنروز به خود می گفتم:

آخر این هم شد کار؟

                  ولی امروز که دیگر خبری ازاو نیست

نقش یک پلک به روی چینی ست

ترکی دارد و من

                  در به در کوی به کوی

 در پی بند زنی می گردم

روزگاری از این دنیا

     هر کسی عشق را در قلب خود می پروراند.

                 هر کسی عشق را محکم تر از محکم

                           کنار قلب خود تا روز نا پیدا نگه می داشت.

                                         هر کسی دنبال عشقی بود و بس.

این زمان در روزگاری بود که من,

        خنده می کردم بر دل ساده دل آن روزگار.

             بر تمام عشق های کوچک و حتی بزرگ خنده می کردم

                            من رها گونه به عشاق زمان خنده می کردم

   چرخه ی این روزگار این خنده های پر تمسخر را به من

                  آهسته پس می داد ومن

                          آن زمانی که کسی عاشق نبود عاشق شد م.

                                    در زمانی ,

که , دنیا خالی از هر عشق پاکی بود, من,

      تازه فهمیدم کسی آن روزگار عاشق نبود .....

                                                                مهتاب

         تو به من خندیدی و نمی دانستی

         من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم

         باغبان از پی من تند دوید

          سیب را دست تو دید

           غضب آلود به من کرد نگاه

           سیب دندان زده از دست تو

           افتاد به خاک...

            وتو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام

           خش خش گام تو

          تکرار کنان   می دهد آزارم

            و من اندیشه کنان        غرق این پندارم

          که چرا خانه ی کوچک ما  سیب نداشت؟؟؟!

از چه خندیدم ؟ پاسخی نیست مرا:

            نه اهورا نه اهریمن , پاسخ های تند را

از بهشت یا دوزخ به ندایم عنایتی نیست.

پس از آسمان روی بر می تابم

و بی درنگ به قلب انسانیم روی می آورم:

            _ای دل من و تو اینک تنها و غمناکیم!

بگو از چه خندیدم ؟ اه رنج جانکاه!

تاریکی! تاریکی بی پناه! نا به کی نالیدن؟

            از چه خندیدم؟ من به بهای عمر فانی ام آگاهم

خیال من تا غایت سرور بال می گسترد:

با اینهمه آرزوی آن دارم

که در همین نیمه شب نیست شوم.

             و درفش های پر زرق جهان را پاره ببینم.

راستی شگرف است ترانه ,آوازه و زیبایی

اما مرگ شگرفتر , مرگ پاداش والای انسانی ست...

                                                            جان کیتس     

آن که در تاریکی  حلقه ای نو ر

                         به مژگان من آویزان کرد,

آن که می گفت

به زیبایی ظاهر شک کن

آن که می گفت

به هر کوچه سلامی گر هست

                          ته آن کوچه وداعی خفته ست...

راست می گفت و می گو ید باز...

                                        علی طبیب زاده

              تنها تو نیستی

                                  که خواب مرا می بینی

              تنها من نیستم

                                  که خواب تو را آشفته ام

ما همیشه نیمه ی خود را گم می کنیم

و آنقدر به دنبال هم می دویم تا پیر شویم

راه خانه را فراموش می کنیم

و از سایه ماه دل نازکمان می گیرد

                                     عشق را می بازیم

                                      و به دنبال زیباترین گل

                                       در خیابانها تکراری می شویم

         باز هم به خواب می رویم

         به خواب هم می رویم...